تاریخچه

بیگل‌ها یکی از قدیمی‌ترین نژادهای سگ در جهان هستند که قدمت آنها به قرن شانزدهم در انگلستان می‌رسد. نام “بیگل” از کلمه فرانسوی “begueule” به معنی “گلو باز” گرفته شده است که به صدای بلند و خاص این نژاد اشاره دارد. این سگ‌ها به عنوان سگ‌های شکاری پرورش داده می‌شدند و وظیفه اصلی آنها دنبال کردن خرگوش و سایر حیوانات کوچک بود. بیگل‌ها به دلیل حس بویایی قوی و استقامت بالا در این کار بسیار مهارت داشتند و می‌توانستند بوی شکار را از فواصل دور تشخیص دهند و به دنبال آن حرکت کنند.

بیگل‌ها در طول تاریخ به دلایل مختلفی مورد توجه قرار گرفته‌اند. در انگلستان، این نژاد به عنوان همراهی محبوب در شکار معروف شد و به خصوص در شکار خرگوش‌ها و روباه‌ها بسیار موفق بود. با گذشت زمان، بیگل‌ها به عنوان سگ‌های خانگی محبوبیت پیدا کردند و به دلیل شخصیت شاد، بازیگوش و مهربان خود، به خصوص در بین خانواده‌ها مورد علاقه قرار گرفتند.

رفتار

بیگل‌ها سگ‌هایی فعال، کنجکاو و بازیگوش هستند. آنها عاشق پیاده‌روی، دویدن و بازی هستند و انرژی زیادی دارند که باید روزانه تخلیه شود. بیگل‌ها همچنین سگ‌های باهوشی هستند و به راحتی آموزش می‌بینند، اما نیاز به یک صاحب صبور و مداوم دارند که بتواند آنها را به درستی هدایت کند.

با این حال، به دلیل غریزه شکار قوی که دارند، ممکن است در هنگام قدم زدن بدون قلاده دنبال حیوانات کوچک بدوند. بیگل‌ها به دلیل حس بویایی قوی خود ممکن است به دنبال بوی‌های مختلف از خانه دور شوند، بنابراین نیاز به نظارت دقیق دارند.

رابطه با صاحب

بیگل‌ها سگ‌هایی وفادار و عاشق هستند که به شدت به صاحب خود وابسته هستند. آنها از گذراندن وقت با صاحب خود لذت می‌برند و همیشه در جستجوی توجه و محبت هستند. این نژاد نیاز به تعامل روزانه و فعالیت‌های مشترک با صاحب خود دارد تا احساس امنیت و خوشحالی کند.

بیگل‌ها سگ‌های حساسی هستند و به آموزش مثبت و تشویق نیاز دارند. تنبیه بدنی می‌تواند باعث ترس و اضطراب در آنها شود و اثر معکوس بر رفتارشان داشته باشد. بنابراین، روش‌های آموزشی مثبت و مبتنی بر پاداش بهترین راه برای تربیت این سگ‌ها است.

رابطه با خانواده

بیگل‌ها سگ‌های خانوادگی عالی هستند. آنها با کودکان بزرگتر و سایر حیوانات خانگی به خوبی کنار می‌آیند. این نژاد به دلیل طبیعت دوستانه و اجتماعی خود، به راحتی با افراد جدید و حیوانات دیگر سازگار می‌شود.

با این حال، به دلیل غریزه شکار قوی، ممکن است با حیوانات کوچک مانند گربه‌ها و خرگوش‌ها سازگار نباشند. اگر بیگل‌ها از کودکی با این حیوانات در تماس باشند، احتمال سازگاری آنها بیشتر است. به طور کلی، بیگل‌ها به دلیل رفتار دوستانه و محبت‌آمیز خود، همدمان خوبی برای خانواده‌ها هستند.

نحوه مراقبت

بیگل‌ها سگ‌های نسبتاً کم‌توقعی هستند. آنها به مراقبت و نظافت منظم نیاز دارند، اما به حمام روزانه نیازی ندارند. برس زدن منظم موهایشان می‌تواند به کاهش ریزش مو و حفظ سلامت پوست و مو کمک کند.

بیگل‌ها به ورزش و فعالیت بدنی روزانه نیاز دارند. یک پیاده‌روی طولانی یا دویدن در پارک می‌تواند نیازهای ورزشی آنها را برآورده کند. همچنین، بیگل‌ها به تحریک ذهنی نیاز دارند و بازی‌های فکری می‌تواند به تحریک ذهنی آنها و جلوگیری از خستگی کمک کند.

سلامتی

بیگل‌ مانند همه نژادها، ممکن است به برخی بیماری‌ها مستعد باشد. از جمله مشکلات رایج در این نژاد می‌توان به دیسپلازی مفصل ران، مشکلات تیروئید و عفونت‌های گوش اشاره کرد. معاینات منظم دامپزشکی، واکسیناسیون‌ها، مراقبت‌های پیشگیرانه و بررسی‌های منظم دندان‌ها و گوش‌ها می‌تواند به جلوگیری از مشکلات سلامتی کمک کند.

بازی و ورزش

بیگل‌ها سگ‌های فعالی هستند که به ورزش و بازی روزانه نیاز دارند. آنها از بازی‌های مختلف مانند آوردن توپ، جستجو برای خوراکی و پیاده‌روی در طبیعت لذت می‌برند. بازی‌های فکری مانند پازل‌های غذایی و بازی‌های جستجوی بویایی می‌تواند به تحریک ذهنی بیگل‌ها کمک کند و آنها را سرگرم کند.

بیگل‌ها به دلیل طبیعت شکارچی خود، از فعالیت‌هایی که حس بویایی آنها را به چالش بکشد، لذت می‌برند. این فعالیت‌ها می‌تواند شامل بازی‌هایی باشد که در آن‌ها بیگل‌ها باید به دنبال بوی خاصی بگردند و آن را پیدا کنند.

تغذیه

بیگل‌ها نیاز به رژیم غذایی متعادل و با کیفیت دارند. غذاهای غنی از پروتئین، ویتامین‌ها و مواد معدنی برای حفظ سلامت آن‌ها ضروری است. همچنین، به دلیل مستعد بودن این نژاد به چاقی، باید مراقب مقدار غذایی که به آن‌ها می‌دهید باشید و از تغذیه بیش از حد پرهیز کنید.

نکات نهایی

بیگل‌ها سگ‌های شاد، بازیگوش و مهربانی هستند که می‌توانند همراهان عالی برای خانواده‌ها باشند. با این حال، قبل از انتخاب این نژاد، مهم است که نیازهای آنها را در نظر بگیرید و مطمئن شوید که می‌توانید از آنها مراقبت مناسبی انجام دهید. بیگل‌ها نیاز به تمرینات روزانه، نظافت منظم و توجه و محبت دارند تا سالم و خوشحال باشند.

گربه‌ی سومالی (Somali) یکی از نژادهای زیبا و جذاب گربه‌ها است که به دلیل پشم نیمه‌بلند و براق، چشمان بادامی شکل، و ظاهر باشکوهش مورد توجه قرار گرفته است. این نژاد در واقع یک نسخه نیمه‌بلند از گربه ابی‌سینی است.

تاریخچه

تاریخچه سومالی به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد، زمانی که برخی از گربه‌های ابی‌سینی با پشم بلندتر به طور ناخواسته در برنامه‌های پرورش ظاهر شدند. در ابتدا، این گربه‌ها به عنوان نمونه‌های ناخواسته شناخته می‌شدند و توجه چندانی به آن‌ها نمی‌شد. اما در دهه 1960، پرورش‌دهندگان شروع به توجه به این گربه‌ها کردند و تصمیم گرفتند آن‌ها را به عنوان یک نژاد مستقل توسعه دهند. نام “سومالی” از کشور سومالی در شرق آفریقا گرفته شده است که هم‌مرز با اتیوپی، محل منشاء گربه‌های ابی‌سینی، است.

در نهایت، نژاد سومالی به طور رسمی توسط سازمان‌های مختلف گربه‌شناسی در دهه 1970 به رسمیت شناخته شد و از آن زمان به بعد به محبوبیت زیادی دست یافته است.

ظاهر فیزیکی

گربه‌های سومالی دارای پشم نیمه‌بلند، نرم و ابریشمی هستند که در زیر نور، درخشان و براق به نظر می‌رسد. پشم آن‌ها دارای رنگ‌های مختلفی است که شامل قرمز، آبی، شکلاتی و نقره‌ای می‌شود.

ویژگی‌های ظاهری سومالی‌ها شامل:

• سر: سر به شکل گوه‌ای است که به آن‌ها ظاهری با وقار و هوشمندانه می‌دهد. گوش‌ها بزرگ و نوک تیز هستند که به آن‌ها ظاهر گوش به زنگ بودن می‌بخشد.
• چشم‌ها: چشمان بادامی شکل و بزرگ که معمولاً به رنگ‌های طلایی، سبز یا مسی است. چشمان آن‌ها بسیار بیانگر و جذاب هستند.
• بدن: بدنی عضلانی و محکم دارند، اما به طور کلی باریک و بلند هستند که به آن‌ها ظاهری چابک و انعطاف‌پذیر می‌دهد.
• دم: دم بلند و پرپشت که به حالت قلم‌مویی است.

رفتار و خلق و خو

گربه‌های سومالی بسیار پرانرژی، بازیگوش و کنجکاو هستند. آن‌ها عاشق کشف محیط اطراف و بازی با انواع اسباب‌بازی‌ها هستند. این گربه‌ها بسیار اجتماعی و مهربان هستند و به خوبی با انسان‌ها و دیگر حیوانات خانگی کنار می‌آیند.

• اجتماعی بودن: سومالی‌ها عاشق تعامل با صاحبشان هستند و دوست دارند در فعالیت‌های روزمره شرکت کنند. آن‌ها به راحتی با انسان‌ها و دیگر حیوانات خانگی کنار می‌آیند و معمولاً به عنوان یک عضو فعال خانواده شناخته می‌شوند.
• هوش بالا: این نژاد بسیار باهوش است و به راحتی می‌توان به آن‌ها ترفندها و فرمان‌های مختلف را آموزش داد. آن‌ها از بازی‌های فکری و پازل‌ها لذت می‌برند و نیاز به تحریک ذهنی دارند.
• پرانرژی و فعال: آن‌ها نیاز به فعالیت‌های بدنی زیادی دارند و از بازی‌های تعاملی لذت می‌برند. آن‌ها به راحتی بی‌حوصله می‌شوند و بنابراین باید اسباب‌بازی‌ها و فعالیت‌های متنوعی برای آن‌ها فراهم شود.
• علاقه به آب: برخی از سومالی‌ها علاقه به بازی با آب دارند و حتی ممکن است در حین حمام کردن به شما بپیوندند. این ویژگی غیر معمول در میان گربه‌ها، آن‌ها را جذاب‌تر و سرگرم‌کننده‌تر می‌کند.

نیازهای مراقبتی

گربه‌های سومالی به دلیل پشم نیمه‌بلندشان نیاز به مراقبت‌های خاصی دارند. مراقبت‌های معمولی شامل:

• برس زدن: باید حداقل چند بار در هفته پشم آن‌ها را برس بزنید تا از گره خوردن و جمع شدن موها جلوگیری شود. برس زدن منظم همچنین به کاهش ریزش مو کمک می‌کند و پشم آن‌ها را درخشان و سالم نگه می‌دارد.
• حمام: هر چند وقت یک بار حمام کردن می‌تواند به حفظ پشم آن‌ها کمک کند. استفاده از شامپوهای ملایم و مخصوص گربه‌ها توصیه می‌شود تا از خشک شدن پوست و پشم جلوگیری شود.
• بهداشت دهان و دندان: مانند تمام گربه‌ها، بهداشت دهان و دندان بسیار مهم است و باید دندان‌هایشان به طور منظم مسواک زده شود. مشکلات دندانی می‌تواند منجر به عفونت‌های دهانی و دیگر مشکلات سلامتی شود.
• غذا:تغذیه متعادل و با کیفیت بالا برای حفظ سلامت و انرژی آن‌ها ضروری است. غذاهای خشک و مرطوب با کیفیت که حاوی پروتئین بالا و مواد مغذی ضروری باشند توصیه می‌شوند. همچنین باید مطمئن شوید که همیشه آب تازه در دسترس آن‌ها باشد.
• ورزش و بازی: فراهم کردن اسباب‌بازی‌های مختلف و وقت گذراندن برای بازی با آن‌ها به حفظ سلامت و خوشحالی‌شان کمک می‌کند. گربه‌های سومالی به فعالیت‌های فیزیکی و ذهنی نیاز دارند و باید محیطی فراهم شود که بتوانند انرژی خود را تخلیه کنند.

سلامتی

گربه‌های سومالی به طور کلی نژادی سالم هستند، اما مانند تمامی نژادها، مستعد برخی مشکلات بهداشتی خاص می‌باشند. این مشکلات ممکن است شامل:

• آمیلوئیدوز: یک بیماری ژنتیکی که می‌تواند بر روی کبد تأثیر بگذارد و منجر به مشکلات جدی سلامتی شود. این بیماری ناشی از تجمع غیرطبیعی پروتئین‌ها در بافت‌های بدن است.
• دیابت: که ممکن است در برخی از گربه‌ها رخ دهد. دیابت نیاز به مدیریت دقیق و تغذیه مناسب دارد و ممکن است نیاز به تزریق انسولین داشته باشد.
• مشکلات دندانی: که می‌تواند منجر به عفونت‌های دهانی شود. مراقبت منظم از دندان‌ها و چکاپ‌های دندانپزشکی می‌تواند به پیشگیری از این مشکلات کمک کند.
• آلرژی‌ها و حساسیت‌های پوستی: برخی از گربه‌های سومالی ممکن است به برخی از غذاها یا محیط‌ها حساسیت داشته باشند که می‌تواند منجر به مشکلات پوستی شود.

مراقبت‌های منظم دامپزشکی و چکاپ‌های سالانه می‌تواند به شناسایی و پیشگیری از این مشکلات کمک کند. همچنین واکسیناسیون‌های منظم و درمان‌های ضد انگل نیز برای حفظ سلامت آن‌ها ضروری است.

نتیجه‌گیری

گربه‌های سومالی نژادی جذاب، زیبا و پرانرژی هستند که برای خانواده‌هایی که وقت و انرژی برای مراقبت و بازی با آن‌ها دارند، گزینه‌ای عالی محسوب می‌شوند. آن‌ها با ظاهر باشکوه، شخصیت دوستانه و هوش بالایشان می‌توانند یک همراه دوست‌داشتنی و مهربان برای سال‌ها باشند. اگر به دنبال یک گربه با ویژگی‌های منحصر به فرد و جذاب هستید، سومالی‌ها انتخاب بسیار خوبی خواهند بود.

• FIP یک بیماری ویروسی خطرناک در گربه ها و بچه گربه هاست که تقریباً در تمام موارد کشنده است.
• FIP ریشه در ویروس کرونای گربه ای دارد. تنها فقط در 1% از گربه هایی که به ویروس کرونا مبتلا می شوند، این ویروس ایجاد می شود.
• FIT را می توان به دو نوع خشک و مرطوب دسته بندی کرد.
• تشخیص FIP دشوار است. هیچ آزمایش مخصوصی برای تایید FIP وجود ندارد.
• پژوهش های جدید، قول توسعۀ درمان FIP در گربه ها را می دهند.

پریتونیت عفونی گربه ها (FIP) یک بیماری ویروسی خطرناک در بین گربه ها و بچه گربه هاست که همۀ حیوانات دنیا را آلوده می کند، از حیوانات وحشی و اهلی گرفته تا حیوانات بزرگ یا کوچک. تقریبا در تمام موارد کشنده است و گربه های آلوده به این ویروس، به سرعت و با علائم مبهم و گوناگونی ضعیف می شوند.

FIP به این دلیل یک بیماری بسیار پیچیده است که توسط ویروس کرونای معمولی بوجود می آید. این ویروس کرونا حدود 90 درصد گربه ها را آلوده می کند اما حدود 1 درصد از آنها به FIP مبتلا می شوند. علیرغم پیشرفت های اخیر و قول هایی که داده شده، تاکنون هیچ درمان و پیشگیری کارآمدی برای آن وجود ندارد.

FIP چیست؟

FIP یا پریتونیت عفونی گربه یک نوع بیماری است که توسط ویروس جهش یافته ایجاد می شود و واکنش بیش از حد دستگاه ایمنی است. تقریباً همۀ گربه ها (حدود 90 درصد) در طول زندگی خود، معمولاً در جوانی، به ویروس کرونا مبتلا می شوند به خصوص اگر در پناهگاه بوده باشند یا در خانه ای با چند گربۀ دیگر زندگی کنند.

اکثرقریب به اتفاق گربه های آلوده شده به این نوع خاص ویروس کرونا، به هیچ وجه علائمی از این ویروس نشان نخواهند داد، مگر یک اسهال خفیف. اما در موارد اندکی، این ویروس جهش می کند و به FIP که عامل یک بیماری سخت و شدید است پیشروی می کند. این بدان معنی است که ویروس FIP در گربه ها یک ویروس متمایز نیست و در بسیاری از آزمایشات، متمایز کردنش از ویروس کرونا غیرممکن است. متاسفانه، هیچ راهی برای حدس ابتلای گربه به FIP وجود ندارد و در اغلب موارد، وقتی گربه ای به این بیماری مبتلا می شود از بین می رود.

علائم FIP در گربه ها

FIP معمولاً دو سندروم متمایز خشک و مرطوب را ایجاد می کند.  اگرچه این تقسیم بندی هیچ تفاوتی در نجات یا درمان ایجاد نمی کند اما به سازماندهی علائم به این دو گروه کمک خواهد کرد. به یاد داشتن این موضوع که گربه ها به جای نشان دادن علائم یک گروه، می توانند ترکیبی از علائم  هر دو گروه را داشته باشند اهمیت دارد.

FIP مرطوب، معمولاً عامل افزایش مایعات در سینه، شش ها، قلب و شکم می شود. گربه های مبتلا به FIP مرطوب، اغلب دچار تورم شکمی هستند و اگر در سینۀ آن ها مایع جمع شده باشد، به سختی نفس می کشند. ممکن است بی اشتها و افسرده باشند. گربه های مبتلا به FIP خشک علائم مشخص کمتری دارند. ممکن است دچار خستگی و کاهش وزن، ضعف اندام حرکتی و مشکلات تنفسی شوند گاهی اوقات، گربه هایی با علائم FIP اشتهای و سطح انرژی عادی و نرمال دارند و در نتیجه تشخیص زودهنگام را بسیار سخت می کنند.

در آخرین مراحل FIP، گربه ها با مشکلات تنفسی و غذاخوردن دست و پنجه نرم می کنند که اغلب به مرگ آسان می انجامد.

دیگر علائم FIP در گربه سانان شامل موارد زیر هستند:

• • تورم شکمی، اغلب به شکم گلدانی توصیف می شود.
  • مشکلات تنفسی ( نفس نفس زدن با دهان باز، تنفس سخت، تقلای زیاد برای نفس کشیدن، تنفس سریع)
  • تب
  • کاهش وزن
  • خستگی مفرط
  • استفراغ
  • اسهال
  • زردی
  • مشکلات چشمی شامل کوری، چشم درد و تغییرات رنگ چشم
  • چشمان مواج (دودوک چشم)
  • عدم تعادل، ضعف اندام حرکتی، ناتوانی
  • تشنج

گربه ها چگونه به FIP مبتلا می شوند؟

FIP در اثر جهش نوع بسیار شایع ویروس کرونا به وجود می آید. این بدان معنی است که گربه ها FIP نمی گیرند بلکه ویروس کرونا می گیرند. اگرچه ویروس کرونای گربه ای عامل این بیماری است اما این ویروس با ویروس کرونای مربوط به کووید 19 فرق دارد و قابل انتقال از انسان به گربه و برعکس نیست. این گونه از ویروس کرونا که بهFIT منجر می شود بسیار شایع است، به ویژه در خانه هایی که چند گربه دارند. این ویروس از طریق مدفوع منتقل می شود، بنابراین به گربه هایی که از جعبه های مشترک استفاده می کنند، بیرون را کندوکاو می کنند یا یکدیگر را نوازش می کنند منتقل می شود. این ویروس در سلول های روده زندگی می کند و تکثیر می شود و معمولاً هیچ مشکلی ایجاد نمی کند.

در تعداد کمی از گربه ها (کمتر از 1 درصد)، ویروس در زمان تکثیر شدن جهش پیدا می کند و بسیار خطرناک تر می شود. ویروس شروع به آلوده کردن ماکروفاژها که نوعی سلول گلبول سفید هستند می کند و این یعنی رها کردن روده و پخش شدن در کل بدن. سیستم ایمنی نمی تواند این بیماری را به درستی تشخیص داده و آن را درمان کند و این خود عامل انتشار بیشتر آن می شود. هم چنین، بدن، سلول های ایمنی مختلفی را به ذره های ویروسی می فرستد تا آن ها را تحت کنترل دربیاورد اما خود این کار باعث ایجاد مشکلات بیشتری می شود.

به نظر می رسد که احتمال ابتلای گربه هایی که دچار نارسایی یا ناتوانی سیستم ایمنی هستند، آن هایی که کمتر از دو سال سن دارند یا به بیماری دیگری هم مبتلا هستند به FIP بیشتر باشد. احتمال ابتلای گربه هایی که تحت استرس و فشار هستند هم بیشتر است چرا که استرس بر سیستم ایمنی اثر می گذارد. احتمالا ابتلای گربه های نر و عقیم نشده هم به ویروس FIP بیشتر است، شاید به دلیل ویروس های دیگر یا پرسه زدن با گربه های غریبه .

بعضی از نژادها هم آسیب پذیرترند. این نژادها شامل وترد زیر هستند:

• • نژاد حبشی
  • نژاد بنگال
  • نژاد بیرمن
  • هیمالیا
  • راگدال
  • رکس

تشخیص FIP در گربه ها

تشخیص FIP در گربه ها کار سختی است و متاسفانه، هیچ آزمایش مخصوصی وجود ندارد که وجود FIP در گربه های زنده را تایید کند. درعوض، موضوع فقط انجام چند آزمایش مختلف برای رد سایر بیماری ها با علائم مشابه است.

آزمایش خون یک نقطۀ آغاز ضروری است و دامپزشک از طریق آن می تواند اطلاعات زیادی کسب کند. شاید در نظر نگرفتن مشکلات همزمان کلیه ها و ریه و هم چنین نشان دادن تغییرات مربوط به FIP از جمله تعداد زیاد گلبول های سفید، کم خونی یا تغییرات آلبومین و گلوبولین (پروتئین های خونی) مفید باشد.  آزمایشFELV/FIV هم با استفاده از آزمایش خون انجام می شود چرا که رد کردن این آزمایشات گام مهمی است.

نمونه برداری از هر گونه مایع موجود در شکم یا سینه می تواند ایدۀ خوبی باشد و در جایی که مایع زیادی وجود ندارد می توان از فراصوت برای جستجوی مایع یا دیگر ضایعات مشکوک استفاده کرد. معمولاً با استفاده از یک سرنگ، از بدن گربۀ هوشیار مایع را بیرون می کشند.

آزمایش، سطح بالای پروتئین را نشان می دهد و معمولاً کاهی رنگ است بنابراین مایعی که این ویژگی ها را نداشته باشد، FIP را رد می کند. یک آزمایشگاه خارجی می تواند مایع را برای تشخیص FIP آزمایش کند، اگرجواب مثبت بود، احتمال تشخیص درست FIP بسیار زیاد است. متاسفانه، جواب منفی ضرورتاً بیماری را رد نمی کند. اگر گربۀ شما بمیرد و دامپزشک به FIP مشکوک باشد، می توان ازگربه نمونه گرفت و به آزمایشگاه فرستاد.

درمان FIP در گربه ها

اکثر گربه هایی که به FIP مبتلا می شوند دوام نخواهند آورد، بسیاری از آن ها در مرحلۀ تشخیص کشته می شوند تا از ابتلای بیشتر جلوگیری شود. داروها معمولاً جنبۀ درمان حمایتی دارند و درد را تسکین می دهند و می توانند شامل استروئیدها، شیمی درمانی، مکمل های تغذیه، تزریق ویتامین و پروبیوتیک ها باشند.

با این حال، طی یکی دو سال گذشته، درمان جدیدی برای FIP در گربه ها کشف شده است که می تواند آنها را معالجه کند. این درمان هنوز در مراحل آزمایش ابتدایی است هنوز به طور گسترده در دسترس نیست. با این حال، در پژوهشی که بر روی گربه های مبتلا به FIP صورت گرفت، از بین 31 گربه ای که این درمان را دریافت کردند، 25 گربه جان سالم به در بردند.

FIP و طول عمر متوسط گربه ها

هنوز هم تشخیص و پیش بینی FIP در گربه ها بسیار ضعیف است. دسترسی گسترده به داروهای جدید وجود ندارد و ممکن است تا سال ها این داروها گران باشند. به علاوه، اکثریت قریب به اتفاق گربه ها در زمان تشخیص اولیه شدیداً مریضند و بسیاری از آنها تا زمان اثرگذاری داروها دوام نمی آورند.

بسیاری ازگربه هایی که در زمان تشخیص کشته نمی شوند، پس از چند روز خواهند مرد. انتظار نمی رود که اکثر گربه ها برای بیش از دو یا سه هفته دوام بیاورند اگرچه موارد جدا شده ای از گربه ها وجود دارند که ترکیبی از داروها را مصرف کرده و تا ماه ها جان سالم بدر می برند.

هزینه های مربوط به FIP در گربه ها

هزینۀ تشخیص و درمان FIP در گربه ها می تواند به سرعت افزایش یابد. بر اساس شدت بیماری و تعداد آزمایشات مورد نیاز، هزینۀ تشخیص این بیماریبین 300 تا 1000 دلار است.

بسیاری از داروهای مربوط به درمان FIP نایاب و به شدت گران هستند. ممکن است نیاز ضروری به بستری طولانی مدت در بیمارستان و لولۀ تغذیه وجود داشته باشد. این هزینه ها ممکن است به بیش از 1000 دلار در روز برسد. پس از معاینات تخصصی اولیه، تسکین درد گربه و دادن احساس راحتی به او در خانه به وسیلۀ داروهای نیرو زا بسیار ارزان تر است و کمتر از 5 دلار در روز هزینه دارد.

روش پیشگری از FIP

پیشگیری از FIP دشوار است اما معمولاً حول محور پیشگیری از بیماری به خطر افتادن سیستم ایمنی و کاهش شیوع ویروس کرونا می چرخد. نگهداری گربه در گروه های نسبتاً کوچک و ثابت که شامل کمتر از پنج حیوان خانگی است و اطمینان از وجود تعداد زیادی جعبۀ ضد عفونی شده برای گربه ها، می تواند جلوی شیوع را بگیرد. اگر گربه ای به FIP مبتلا شد، صاحبان آن گربه باید حداقل دو ماه برای گرفتن یک حیوان خانگی دیگر صبر کنند چرا که این ویروس می تواند بیش از 7 هفته در محیط زنده بماند.

در برخی ازکشورها واکسن پیشگیری از ویروس کرونا وجود دارد اما این واکسن را نمی توان برای گربه های زیر شانزده هفته استفاده کرد. از آن جایی که تعداد زیادی از گربه های این سنی، قبلاً به این ویروس مبتلا شده اند، متاسفانه این واکسن خیلی موثر نیست.

• پرکاری تیروئید درگربه ها یعنی تولید بیش از حد هورمون های تیروئید.
• این بیماری میان گربه های مسن تر رایج می باشد
• علائم پرکاری تیروئید عبارتند از کاهش وزن، تکرر ادرار، افزایش اشتها و ریزش مو.
• برای درمان از دارو و تزریق ید رادیواکتیو استفاده می شود.
• ویزیت سالانه توسط دامپزشک می تواند به تشخیص و درمان زودهنگام کمک کند.

بیماری پرکاری تیروئید در گربه ها یکی از شایع ترین بیماری های تشخیص داده شده در گربه های مسن است. تحقیقات نشان می دهد که 10 درصد از گربه های مسن در طول زندگی خود به این بیماری مبتلا می شوند. این بیماری مربوط به غده تیروئید در گربه ها است، غده ای پروانه ای شکل که در گردن گربه ها قرار دارد و هورمون های ضروری برای تنظیم میزان متابولیسم و سایر عملکردهای قلبی را تولید می کند. برای گفتگو با دامپزشک خود، گزینه های درمانی را بررسی کنید و درباره نشانه ها و دلایل پرکاری تیروئید در گربه ها بیشتر بدانید.

پرکاری تیروئید چیست؟

تولید بیش از حد هورمون های تیروئید توسط غده تیروئید در گربه ها را پرکاری تیروئید می گویند. این بیماری شایع ترین اختلال متابولیک تشخیص داده شده در گربه ها است.

در بسیاری از گربه ها، یک ندول (آدنوم) یا تومور خوش خیم روی غده تیروئید ایجاد می شود که منجر به از بین رفتن غده می شود و باعث می شود که هورمون های تیروئید بیش از حد تولید شود. زمانی که این اتفاق می افتد، بدن گربه از مکانیسم های بازخورد طبیعی پیروی نمی کند. که به طور معمول به تیروئید پیامی ارسال میکند مبنی بر اینکه تولید هورمون ها را زمانی که به سطوح کافی می رسند متوقف کند. هورمون های تیروئید اضافی منجر به عوارض جانبی از جمله افزایش گرسنگی، کاهش وزن، افزایش تشنگی و ادرار همچنین مشکلات مو می شود.

عوامل پرکاری تیروئید در گربه چیست؟

همانطور که گفته شد، پرکاری تیروئید ناشی از رشد ندول یا تومور خوش خیم بر روی غده تیروئید گربه است که باعث می شود هورمون های تیروئیدی بیشتر از حد معمولی تولید شوند. دلایل دیگر دچار شدن به این بیماری ممکن است رژیم غذایی بی کیفیت و یا قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مقاوم در برابر شعله (بی فنیل پلی کلره یا دی فنیل اترهای پلی برومینه) باشد که در غذا یا محیط وجود دارد ایجاد شود. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه این مواد شیمیایی در خوشبوکننده های هوا، مبلمان روکش دار و غذاهای با طعم ماهی یا ماهی برای گربه یافت می شوند.

در مناطق خاص برخی از نژادهای گربه بیشتر در معرض ابتلا به پرکاری تیروئید هستند. گربه های اهلی مو کوتاه و بلند بیشتر احتمال دارد به این بیماری مبتلا شوند. گربه های سیبری، تونکینز، سیامی، برمه ای و حبشی کمتر تحت تأثیر قرار می گیرند.

نشانه های پرکاری تیروئید در گربه ها

در خانه، صاحبان حیوانات خانگی ممکن است متوجه کاهش وزن، ضعف عضلانی یا فلکشن گردنی که سر و گردن گربه به سمت زمین آویزان است، شوند.  صاحبان حیوانات خانگی ممکن است افزایش گرسنگی و تشنگی، استفراغ، اسهال و تغییراتی در مو و ناخن گربه خود داشته باشند. برخی از گربه ها – اگرچه تعداد کمی از آنها – با نشانه های بی حالی یا عدم علاقه به غذا ظاهر می شوند همچنین گربه هایی که از پرکاری تیروئید رنج می برند ممکن است به طور غیرعادی پرخاشگر باشند.

نشانه های هشدار دهنده که باید مراقب آنها بود عبارتند از:

• کاهش وزن
• افزایش مصرف آب و از طرف دیگر افزایش ادرار
• افزایش اشتها
• ریزش مو (آلوپسی)
• رشد بیش از حد ناخن های پا
• ضعف عضلانی
• تغییرات قلبی شامل افزایش ضربان قلب، آریتمی، سوفل قلب یا فشار خون بالا
• افزایش تعداد تنفس یا مشکل در تنفس

تشخیص پرکاری تیروئید در گربه ها

برای تشخیص پرکاری تیروئید گربه تان، دامپزشک شما یک معاینه فیزیکی کامل انجام می دهد و به دنبال نشانه هایی می گردد که تشخیص آنها سخت است، از جمله دشواری در تنفس، سوفل قلبی، افزایش فشار خون یا تغییر در ریتم ضربان قلب. همچنین ممکن است دامپزشک بتواند یک ندول یا تومور خوش خیم را در تیروئید احساس کند که به گواتر معروف است.

دامپزشک شما همچنین احتمالاً آزمایش ادرار انجام می دهد و تعداد سلول های خونی و سطح هورمون تیروئید را نیز آزمایش می کند. اگر گربه در معاینه ناهنجاری های قلبی داشته باشد، عکسبرداری با اشعه ایکس قفسه سینه و احتمالاً سونوگرافی قلب نیز آزمایش های مناسبی برای تشخیص پرکاری تیروئید و رد عوارض سطح دوم است. نمونه ای از یک بیماری در سطح دوم، کاردیومیوپاتی تیروتوکسیک نام دارد که ضخیم شدن عضله قلب به دلیل افزایش سطح تیروئید است.

روش درمان پرکاری تیروئید در گربه ها

دامپزشک شما ممکن است برای درمان پرکاری تیروئید در گربه از تزریق ید رادیواکتیو به نام I-131 استفاده کند. این روش ، که در انسان برای درمان اختلالات تیروئید و سرطان تیروئید نیز استفاده می شود، در واقع با کوچک کردن گره تیروئید و بازگرداندن سطح هورمون به حالت طبیعی، بیماری را در گربه ها درمان می کند. این روش درمان باید توسط متخصصان دارای مجوز که برای تجویز ید رادیواکتیو آموزش دیده اند انجام شود.

همچنین داروهای خوراکی برای مدیریت پرکاری تیروئید در گربه ها وجود دارد که می تواند استفاده شود. این دارو متی مازول نام دارد و می تواند در طول زندگی گربه برای پایدار نگه داشتن سطح هورمون استفاده  شود. متی مازول پرکاری تیروئید گربه را درمان نمی کند.

غذای گربه برای پرکاری تیروئید

در مواردی که دارو و تزریق ید رادیواکتیو در دسترس نباشد، ممکن است رژیم هایی پیشنهاد شود که ید را محدود کرده و توانایی تیروئید برای تولید هورمون ها را کاهش می دهد. با این حال، تغییرات رژیم غذایی به تنهایی یک استاندارد طلایی برای درمان این بیماری محسوب نمی شود.

پیش شناخت پرکاری تیروئید برای گربه ها

به دلیل مشکلات قلبی که در نتیجه پرکاری تیروئید ایجاد می شود، جلوگیری از درمان، باعث می شود پرکاری تیروئید به طور قابل توجهی برای طول عمر گربه خطرناک و کشنده باشد. برای درمان این بیماری دارو های خوراکی نیز ممکن است طول عمر را کم کند، اما نه در حدی که بدون درمان باشد. اگر به گربه ها I-131  تزریق شود، بر روی طول عمر آنها نباید نشانه ای داشته باشد، زیرا این روش ویژه درمان بیماری است.

هزینه درمان پرکاری تیروئید در گربه ها

هزینه درمان پرکاری تیروئید در گربه ها با توجه به منطقه شهری متفاوت خواهد بود، به خصوص زمانی که درمان I-131 در نظر گرفته شود.

با این حال، یک محدوده قیمت کلی برای پرتودرمانی، که معمولا یک بار انجام می شود، بین 1500 تا 3000 دلار است. هزینه داروهای خوراکی برای درمان پرکاری تیروئید در گربه ها نیز حدود 30 تا 50 دلار در ماه است. با این حال، در طول زندگی حیوان خانگی، هزینه داروهای خوراکی و پیگیری های پزشکی مورد نیاز (آزمایش خون، ویزیت دامپزشک) ممکن است با هزینه یک بار تزریق I-131 برابری کند.

چگونه از پرکاری تیروئید در گربه ها جلوگیری کنیم؟

از آن جایی که عوامل مختلفی ممکن است در پرکاری تیروئید گربه نقش داشته باشند، روش قطعی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد. جلوگیری از قرار گرفتن در معرض PCBs و PBDE  و نیز محدود کردن رژیم غذایی تشکیل شده از ماهی ممکن است کمک کند.

همچنین، مراجعه مکرر و سالانه شما به دامپزشک، ممکن است به تشخیص و درمان زودهنگام کمک کند، که احتمال دچار شدن گربه شما به مشکلات سطح دوم از جمله بیماری قلبی و ضعف عضلانی را محدود می کند.

شرایط یکسان

• فشار خون بالا در گربه ها
• کاردیومیوپاتی تیروتوکسیک
• بیماری قلبی در گربه ها

هرزه خواری در گربه ها به خوردن مواد غیرغذایی تلقی می شود.

گربه هایی که به هرزه خواری مبتلا هستند، چوب، پارچه، پتو یا اشیاء دیگر را می جوند یا می خورند.

بزرگترین دغدغه در مورد هرزه خواری انسداد دستگاه گوارش آنهاست.

تشخیص هرزه خواری در گربه ها دشوار است، زیرا نحوه جویدن و مکیدن این اقلام کم ارزش طبیعی به نظر می رسد.

درمان آنها معمولاً بر اصلاح محیط پیرامون آن ها متمرکز می شود.

هرزه خواری به خوردن مواد غیرخوراکی گفته می شود. اگرچه بسیاری از گربه ها در مواقعی از زندگی خود یک ماده غیرغذایی را می خورند، اما اختلال هرزه خواری در گربه ها درکل به گربه سانانی اطلاق می شود که این کار را به طور منظم و مداوم انجام می دهند.

هرزه خواری در گربه ها چیست؟

گربه هایی که به هرزه خواری مبتلا هستند، ممکن است مواد مختلفی را بخورند یا بجوند. گیاهان، طناب ها و کاغذ رایج ترین مواد غذایی گربه های مبتلا به این بیماری می باشند. در بعضی گربه ها ممکن است نوعی هرزه خواری به نام مکیدن پشم مشاهده شود که در آن پتو، لباس یا سایر پارچه ها را می مکند.

هرزه خواری یک موضوع کمتر شناخته شده ای است. گربه های زیادی اشکال مختلف هرزه خواری را به عنوان قسمتی از رفتارهای طبیعی خود نشان می دهند که این موضوع باعث می شود تشخیص اینکه آیا هرزه خواری یک گربه طبیعی است یا می تواند نگران کننده باشد، دشوار خواهد بود. علاوه بر این، تحقیقات کمی در مورد این رفتار گربه ها انجام شده است که باعث شده اطلاعات و آگاهی کمی در این زمینه داشته باشیم.

اما باید متذکر شد که اگر می بینید که گربه شما بیش از حد مواد غیرخوراکی می خورد و یا اگر احساس می کنید رفتار گربه شما می تواند نگران کننده باشد، حتما به یک دامپزشک مراجعه کنید. هرزه خواری ممکن است باعث بلعیدن چیزی توسط گربه شود که درنهایت می تواند منجر به انسداد روده آن شود.

علائم هرزه خواری در گربه ها

نشانه های هرزه خواری در گربه ها مختلف هستند و تشخیص رفتار بازیگوشیانه معمولی آن ها با رفتار مخربشان دشوار است.

هرزه خواری واقعی به شکل مصرف غیرعادی دوره ای یا یک وسواس غیرطبیعی در مصرف مواد غیرغذایی می باشد.

علائم زیر ممکن است در گربه های مبتلا به هرزه خواری مشاهده شود:

بلعیدن وسایلی مانند کاغذ، اسباب بازی گربه و غیره

جویدن گیاهان آپارتمانی

بالا آوردن مواد غیرخوراکی

مکیدن پشم یا پارچه های دیگر

جویدن سوراخ درون پارچه ها

چه چیزی باعث ایجاد هرزه خواری در گربه ها می شود؟

فرضیه های زیادی در مورد علت ایجاد هرزه خواری در گربه ها بیان شده است. متأسفانه، نبود تحقیقات کافی در این زمینه به این معنی است که هنوز برای ما مشخص نیست که کدام دلایل شایع ترین هستند. به نظر می رسد که مکیدن و جویدن پشم در گربه های سیامی و برمه ای متداول تر می باشد، اما چرا این ارتباط وجود دارد هنوز مشخص نیست.

دلایل پزشکی که به صورت بالقوه منجر به هرزه خواری می شوند عبارتند از:

کمبود مواد مغذی

بیماری های دستگاه گوارشی

بیماری عصبی (سیستم عصبی)

قرار گرفتن در معرض سموم خاص

با این حال در بیشتر گربه های مبتلا به هرزه خواری، هیچ دلیل پزشکی که منجر به هرزه خواری شده باشد، یافت نشده است.

یکسری عامل روانی نیز در هرزه خواری نقش دارند. بی حوصلگی، عدم تحریک ذهن، اضطراب و درگیری اجتماعی ممکن است خطر ابتلا به هرزه خواری را در گربه ها افزایش دهند.

تشخیص گربه مبتلا به هرزه خواری

هیچ آزمایشی وجود ندارد که بتواند هرزه خواری را تشخیص دهد. تشخیص این بیماری بر پایه مشاهدات شما در خانه است، بنابراین بسیار اهمیت دارد که متوجه باشید گربه شما چه اقلامی را می جود یا می خورد و این رفتار چه مقدار تکرار می شود.

اگر گربه شما نشانه های هرزه خواری را بروز می دهد، با دامپزشک خود صحبت کنید. دامپزشک شما ابتدا یک معاینه کلی برای جستجوی علائم بیماری و سپس برای تشخیص بیماری داخلی، آزمایش خون انجام می دهد. در کنار این موضوع، دامپزشک شما مطمئن می شود که گربه شما یک رژیم غذایی خوب دارد تا کمبود مواد غذایی لازم وجود نداشته باشد. احتمال دارد دامپزشک تغییر رژیم غذایی را برای گربه شما پیشنهاد دهد. در نهایت، امکان دارد برای تشخیص بیماری های گوارشی یا سایر بیماری های بالقوه داخلی، دامپزشک شما آزمایش های بیشتری را توصیه کند.

درمان هرزه خواری

در ابتدا برای درمان هرزه خواری، تمرکز بر اصلاح محیط پیرامون گربه است. در وهله اول دسترسی گربه خود را به مواد غیرغذایی که در حال جویدن است، محدود کنید. در گام دوم، وسایل مناسبی را برای جویدن فراهم کنید. به این منظور، وسایل بازی جویدنی مخصوص سگ های کوچک و یا علف گربه را می توان توصیه کرد تا گربه شما بتواند وسایلی را بجود که خطر انسداد روده، آنها را تهدید نکند.

با استفاده از دانه های مغذی مخصوص گربه که به منظور تقویت رفتار طبیعی گربه ها هنگام جستجوی غذا طراحی شده اند، مطمئن شوید که گربه شما وسایل کافی برای بازی کردن و شکار کردن را داراست. جلسات منظم و برنامه ریزی شده برای بازی کردن با گربه را به برنامه روزمره خود اختصاص دهید. در کنار اینها می توانید یک محفظه امن در فضای باز برای گربه خود ایجاد کنید تا بعضی مواقع در آنجا زندگی کند.

اگر تنش های خاصی در خانه شما وجود دارد، این عوامل استرس زا باید حذف شوند. به عنوان مثال، اگر گربه شما با یکی از افراد خانواده دعوا می کند، شاید لازم باشد شرایطی برای جدا نگه داشتن گربه از آن شخص یا به حداقل رساندن تعامل گربه با او بوجود بیاورید. اگر به دلیل وجود گربه های بیرون از خانه در در یا پنجره های خانه شما، گربه شما استرسی می شود، از آبپاش های متحرک استفاده کنید تا از جمع شدن گربه های در اطراف خانه شما جلوگیری شود. برای کنترل میزان اضطراب گربه و به حداقل رساندن استرس در خانه، در مورد هر گونه استرس احتمالی که ممکن است بر گربه شما تأثیر بگذارد، با دامپزشک خود صحبت کنید.

برای جلوگیری از انسداد روده توسط یک وسیله خارجی، شاید لازم باشد از مواد بازدارنده استفاده کنید تا گربه شما اشیاء خاص را نه بجود و نه ببلعد. اسپری های تلخ کننده به گونه ای طراحی شده اند که طعم بدی دارند و ممکن است گربه شما از خوردن آن وسایل منصرف شود. در موارد شدیدتر، احتمال دارد به دارو نیاز پیدا کنید. دامپزشک شما ممکن است برای کمک به کاهش سطح اضطراب و استرس گربه شما و کنترل هرزه خواری، داروهای ضد افسردگی توصیه کند.

• داروهای معمول برای کنترل هرزه خواری

اگرچه به طور عمده برای درمان هرزه خواری از دارو استفاده نمی شود، اما در برخی از گربه ها، داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب مفید خواهند بود. کلومیپرامین  و فلوکستین دو مورد از رایج ترین داروهای مورد استفاده برای درمان این بیماری هستند، اگرچه این داروها در درمان هرزه خواری در همه گربه ها موفقیت آمیز نبوده اند.

• هزینه کلی برای درمان هرزه خواری در گربه ها

اکثراً هرزه خواری نیازی به درمان ندارند. با این حال، اگر گربه شما به دارو نیاز پیدا کرد و یا مجبور هستید برای خارج کردن جسمی که در دستگاه گوارش آن گیر کرده است، عمل جراحی را انتخاب کنید، ممکن است هزینه هایی در پی داشته باشد.

موارد زیر می توانند منجر به ایجاد هزینه شوند:

تشخیص بیماری های زمینه ای = 200-500 دلار

دارو جهت درمان هرزه خواری = 10 تا 30 دلار در ماه

جراحی برای خارج کردن جسم گیرکرده در دستگاه گوارشی = 1000 تا 2000 دلار

چگونه از هرزه خواری در گربه ها جلوگیری کنیم

بهترین راه پیشگیری از هرزه خواری در گربه ها به حداقل رساندن اضطراب در آنهاست. اطمینان پیدا کنید که گربه شما، وسایلی برای بازی های معمولی و رفتارهای مانند رفتارهایی که هنگام شکار کردن از خود نشان می دهند، دارا هستند. اگر چندین گربه در خانه شما زندگی می کنند، اطمینان پیدا کنید که هر گربه مکان مخصوص به خود را دارد، به نحوی که گربه ها بتوانند زمان آرامی را به دور از گربه های دیگر داشته باشند. به تعداد کافی ظرف غذا و آب و سطل زباله در خانه خود داشته باشید. حتما یک سطل زباله بیشتر از تعداد گربه هایی که در خانه هستند، داشته باشید.

گربه ها شکارچیان طبیعی هستند، بنابراین برای انجام رفتارهای مانند رفتارهایی که هنگام شکار کردن از خود نشان می دهند، نیاز به خارج شدن از خانه دارند. زندگی تنبل معمولی یک گربه در داخل خانه، به آنها فرصتی برای ارضا کردن این غرایز نمی دهد.

به جای این که در کاسه به گربه خود غذا بدهید، تمام یا بخشی از غذای گربه خود را از طریق ظروفی در اختیار آنها بگذارید که رفتارهای طبیعی و غریزی آنها (به هنگام شکار) را شبیه سازی می کند. این ظروف به گونه ای ساخته شده اند که به هنگام تکان دادن، چرخاندن و دستکاری کردنشان توسط گربه شما، مقدار کمی غذا را برای گربه آزاد می کند. این وسایل برای گربه ها بسیار تحریک کننده تر از غذا خوردن در کاسه هستند و به آن ها این فرصت را می دهد تا رفتارهای عادی به هنگام شکار کردن را تمرین کنند.

• بیش از 80 درصد از گربه ها به تب خال مبتلا می شوند.
• تب خال در گربه ها می تواند نهفته باشد و در زمان های استرس و فشار، علائم خود را نشان می دهد.
• علائم تب خال در گربه ها می تواند شامل مشکلات دستگاه تنفسی فوقانی از جمله عطسه و آب ریزش چشم باشد.
• در بسیاریاز گربه ها، این علائم بدون هیچ گونه درمانی برطرف می شوند. با این حال، موارد حاد این بیماری ممکن است نیاز به درمان داشته باشند.
• واکسن FVRCP برای گربه ها، می تواند از ابتلا به تب خال جلوگیری کند.

بیش از 80 درصد از گربه ها ویروس تب خال دارند، ویروسی که در بدن نهفته می ماند و در هر زمانی می تواند باعث بروز علائم شود. می تواند مشکلات بی شماری را ایجاد کند، از یک سرماخوردگی معمولی گرفته تا التهاب دردناک دهان.

از کجا می فهمید که گربۀ شما به تب خال مبتلاست؟ پیشگیری و درمان آن چگونه است؟ برای درک این وضعیت دشوار و پیچیده، مطلب زیر را مطالعه کنید.

تب خال گربه چیست؟

تب خال در اثر ویروس تب خال نوع 1 یا (FHV-1) که از نظر علمی به رینوتراکیت ویروسی گربه (FVR) شناخته شده است، بوجود می آید. این ویروس گربه ها را آلوده کرده و با استفاده از سلول های خود گربه، تکثیر می شود. به همین دلیل، درمان ویروس تب خال یا هرپس اگر غیرممکن نباشد، قطعاً چالش برانگیز است.

به محض آلوده شدن یک گربه به ویروس هرپس، بیشتر گربه ها برای یک عمر به آن مبتلا خواهند شد. این ویروس سلول های داخلی دستگاه عصبی (اعصاب) را آلوده خواهد کرد. گربه ها در مواقع فشار و استرس، مرتباً علائمی آن را نشان خواهند داد.

آیا تب خال گربه واگیردار است؟

تب خال گربه مسری است. این ویروس از طریق مایعات تنفسی از جمله بزاق و ترشحات (مخاط بینی) بینی یا چشم ها منتقل می شود، مثلاً زمانی که گربه عطسه می کند.

تب خال می تواند از طریق تماس مستقیم (در زمان تعامل گربه ها با هم) و یا تماس غیرمستقیم منتقل شود. انسان ها، رایج ترین علت تماس غیرمستقیم هستند، مثلا وقتی یک گربۀ مریض و بعد یک گربۀ سالم را نوازش می کنند. هم چنین، انتقال غیرمستقیم از طریق اشیای آلوده شده به ویروس هم رخ می دهد. وقتی یک گربۀ مریض از یک ظرف آب و غذای گربه استفاده می کند و سپس یک گربۀ سالم از همان ظرف غذا و آب بخورد، گربۀ سالم می تواند به ویروس هرپس مبتلا شود.

علائم تب خال

علائم تب خال گربه بسیار متنوع هستند و هر گربه به طریق متفاوتی آن را تجربه خواهد کرد. چه گربۀ شما برای اولین بار به این ویروس مبتلا شده باشد و یا اینویروس پس از یک اتفاق پراسترس باعث ایجاد بیماری شود، در هر دو صورت، بیشتر علائم، همان علائم آلودگی دستگاه تنفسی فوقانی (URI) هستند.

علائم URI که با تب خال گربه مرتبطند شامل این موارد هستند:

• عطسه کردن
• گرفتگی بینی (خفگی، بطوری که صدای نفس کشیدن گربه را می شنوید)
• آب ریزش چشم یا بینی (ترشح آبکی یا زرد و سبز رنگ)
• کاهش خفیف اشتها یا فعالیت

هرپس در گربه ها می تواند شرایط غیرمعمول تری را هم بوجود بیاورد.

اگر گربۀ شما یکی ازعلائم زیر را داشت، سریعاً با دامپزشکتان صحبت کنید:

کراتیت یا تورم جلوی چشم (بخش شفاف).

• قرمزی یا پف چشم
• بسته نگه داشتن چشم بطور گاه به گاه یا تمام وقت
• عدم علاقه به نور روشن(دزدیدن نگاه یا بستن سریع چشم)
• کدر بودن چشم

درماتیت یا ورم پوستی، معمولا پوست صورت

• قرمزی پوست، احتمالاً ظاهر متورم
• ریزش مو
• خارش(خارش مکرر صورت)
• پوسته یا زخم صورت و گردن

استوماتیت یا تورم دردناک دهان

• هالیتوزیس یا تنفس بدبو
• کاهش اشتها یا بد غذا شدن
• اجتناب از غذای خشک یا سخت
• پنجه مالیدن به دهان به خصوص بعد از خوردن یا جویدن
• جویدن با یک طرف دهان
• موی ژولیده به دلیل مرتب نکردن آن
• پیدا شدن مقدار کمی خون در ظرف آب یا غذا یا اسباب بازی های سخت

عوامل ابتلا به تب خال در گربه ها

سیستم ایمنی گربه های جوان (زیر دو سال) هنوز تکامل کامل نیافته است. این بدان معنی است که احتمال ابتلای آن ها به ویروس های عفونی از جمله هرپس گربه زیاد است.

در این شرایط، احتمال بیشتری برای ابتلای گربه ها به تب خال وجود دارد:

• بچه گربه (زیر یک سال)
• واکسینه نبودن
• متولد شدن از یک مادر واکسینه نشده
• زندگی در شرایط پر استرس از جمله در جای شلوغ با بسیاری دیگر ازگربه ها زندگی کردن
• کمبود کیفیت مراقبتاز جمله رژیم و تغذیۀ با کیفیت

در واقع، اکثر گربه ها در زمانی که بسیار جوانند در معرض ویروس قرار می گیرند و بسیاری هم برای باقی عمر آن را با خود دارند. معمولاً علائم ویروس هرپس پس از یک حادثۀ استرس زا در  گربه ایجاد می شود. این حادثه می تواند شامل یک حرکت، معاینه در کلینیک دامپزشکی، مهمان هایی که شب را می مانند، تغییری در خانه و یا رفتن شما به مسافرت باشد.این علائم می توانند در زمان های پر استرس متفاوتی در طو.ل زندگی گربه ایجاد شوند.

تشخیص تب خال در گربۀ شما

با استفاده از آزمایش مخصوصی که به آزمایشگاه فرستاده می شود می توان تب خال گربه را تشخیص داد. بیشتر اوقات، آزمایشی که بکار می رود (PCR) یا واکنش زنجیره ای پلیمراز نام دارد. این آزمایش PCR، حضور مادۀ ژنتیکی یا DNA  ویروس را حتی در مقادیر کوچک هم شناسایی می کند. با این حال، حتی گربه های سالم هم ممکن است جواب آزمایششان مثبت شود بنابراین آزمایش PCR به خودی خود تشخیص قابل اعتمادی نیست.

به دلیل چالش برانگیز بودن تفسیر آزمایش، دامپزشکان در بیشتر مواقع برای تشخیص آلودگی احتمالی به تب خال، به علائم بالینی و آکاهی شان از یک اتفاق پر استرس تکیه می کنند.اگر دامپزشک متوجه علائم رایج تب خال از جمله عطسه و آبریزش چشم شود، تب خال در راس فهرست احتمالات قرار خواهد گرفت. در شرایط غیرمعمول همانند استوماتیت یا التهاب دهان و یا درماتیت (تغییرات پوستی)، برای تشخیص علت، باید نمونه برداری انجام شود. نمونه برداری، همان برداشتن بخش بسیار کوچکی از بافت به وسیلۀ عمل جراحی و فرستادن آن به آزمایشگاه جهت بررسی بیشتر است.

درمان تب خال در گربه ها

زمان، تنها چیزی است که برای گربه های مبتلا به تب خال اهمیت دارد. دور نگهداشتن گربه از فشار و استرس به او در خلاص شدن از علائم مرتبط با ویروس کمک خواهد کرد. اجازه دادن به گربه برای انجام کارهای معمولی روزانه، اجازه دادن به بچه گربه برای پنهان کردن خود از دید مهمان و دادن غذاهای باکیفیتی که اشتهایش را تحریک می کنند، به درمانش کمک خواهد کرد. این ویروس معمولاً بین هفت تا ده روز فروکش می کند به ویژه اگر حادثۀ پر استرس به پایان برسد و  گربۀ شما در خانه به راحتی استراحت کند. اگر گربۀ شما خوب غذا نخورد و یا فعالیت بسیار کمتری داشته باشد، باید دامپزشک هر روز  او را معاینه کند تا از آبرسانی به بدن و گرفتن کالری مورد نیاز مطمئن شود.

داروهای تب خال گربه

. وقتی که گربه ها فعالیت زیادی ندارند، بسیار متورم می شوند و یا ترشح سبز و زرد زیادی از چشم و بینی دارند، ممکن است دامپزشک آنتی بیوتیک تجویزکند. آنتی بیوتیک، هر گونه عفونت باکتریایی ثانوی را از بین می برد. آنها دورۀ بیماری را کوتاه می کنند.

بسته به علائم گربۀ شما، دامپزشکتان می تواند آنتی بیوتیک دهانی یا چشمی را تجویز کند. بهترین آنتی بیوتیک دهانی برای عفونت بخش فوقانی دستگاه تنفسی، دوکسی سیلین و آزیترومایسین هستند. برخی از آنتی بیوتیک های چشمی عبارتند از اریترومایسین، تررامایسین، توبرامایسین یا افلوکساسین.

اگرچه آنتی بیوتیک ها به کوتاه شدن زمان بیماری گربۀ شما کمک می کنند اما خود ویروس را درمان نمی کنند. فامسیکلوویر یک داروی ضدویروسی دهانی برای از بین بردن ویروس تب خال گربه ها است. عوارض جانبی محدودی دارد و اغلب در مواردی مصرف می شود که گربه، یکی از شرایط غیرمعمول از جمله کراتیت، استوماتیت یا درماتیت را داشته باشد. هم چنین، در مواردی که گربه ها دارای علائم مزمن مرتبط با تب خال از جمله احتقان مزمن یا عفونت چشمی هستند هم مصرف می شود.

هزینۀ عمومی برای درمان تب خال گربه

اگر گربۀ شما کلا حال خوبی نداشته باشد، دامپزشک آن را معاینه خواهد کرد و در صورت نیاز ، درمان های دیگری از جمله مایعات برای آبرسانی، داروهای ضد تهوع برای تحریک اشتها یا آنتی بیوتیک تجویز خواهد کرد. بسته به شدت بیماری و محل زندگی شما، هزینۀ این درمان ها می تواند بین 100 تا 200 دلار باشد.

اگر گربۀ شما یکی از شرایط غیرمعمول تر را داشته باشد، هزینۀ آزمایش و درمان خیلی بیشتر می شود. مثلاً، درمان تورم چشمی (وضعیت چشم) ممکن است 500 دلار شود. درمان استوماتیت (تورم دهانی) ممکن است بیش از 2000 دلار باشد چرا که شامل جراحیپ یشرفتۀ دندان، آزمایش و داروهای زیادی است.

پیشگیری از تب خال گربه

در بسیاری از موارد می توان از تب خال گربه پیشگری کرد. مهم ترین روش پیشگیری، واکسن FVRCP است که به واکسن لعابی رنگ برای گربه ها معروف است. بخش FVR از این واکسن، علامت اختصاری تب خال گربه است. این واکسن نه تنها احتمال آلودگی را کاهش می دهد بلکه علائم تب خال را در زمان ابتلای مزمن گربۀ شما به ویروس هم کاهش می دهد. حتی اگر گربۀ شما بزرگسال باشد، بروزرسانی واکسیناسیون او با این نوع واکسن مفید است. در ابتدا این واکسن را به طور سالانه و سپس هر 3 سال یکبار می زنند. این واکسن یا به صورت تزریق زیر پوستی و یا به صورت قطرۀ بینی استفاده می شود.

کم کردن استرس در زندگی، یکی دیگر از بهترین راه های پیشگیری از تب خال گربه است. اگرچه انجام این کارها همیشه ممکن نیست اما همۀ والدین گربه ها باید کارهای زیر را برای گربۀ خود انجام دهند:

• رژیم غذایی باکیفیت
• حفظ یک برنامۀ روتین منسجم
• فراهم کردن مکان هایی امن برایپنهان شدن گربه
• تغییر اسباب بازی ها حداقل بطور هفتگی
• ارائۀ اشکال متنوع سرگرمی از جمله ویدئوهای گربه ها یا روش های تحریک حس هایی مانند علف گربه
• معرفی افراد و حیوانات خانگی جدید به آرامی و به دقت

شرایط مرتبط

• عفونت دستگاه تنفسی فوقانی (URI)
• کراتیت
• زخم قرنیه
• درماتیت
• استوماتیت
• کالیسیوویروس

معمولاً درفصل های سرد، نیاز به آموزش ساخت خانه گربه در بین حیوان دوستان عزیز بیشتر احساس می شود که ما در این آموزش سعی برراهنمایی شما کرده ایم.

در روزهای سرد پائیزی و زمستانی وقتی که از کنار حیوانات خیابانی رد می شویم، به نوعی عذاب وجدان گریبان گیر ما می شود که در مورد گربه ها این حس بیشتر می باشد، ولی خوب در اکثر مواقع آن محل و گربه حاضر را بدون پناه گاه مناسب در آنجا ترک می کنیم.

بیماری عفونی پریتونیت (FIP) در گربه سانان: میزان اهمیت: بحرانی_سن گربه درگیر بیماری: بچه ها، بزرگسالان.

• FIP یک بیماری ویروسی حاد در گربه های بزرگسال و بچه گربه هاست و تقریبا در اکثر اوقات باعث مرگ می شود.
• منشا FIP، ویروس کرونای گربه می باشد. تنها حدود 1 درصد از گربه های مبتلا به ویروس کرونا به FIP مبتلا می شوند.
• FIP را می توان به دو دسته مرطوب و خشک تقسیم کرد.
• شناسایی FIP مشکل است. هیچ تستی وجود ندارد که بتواند FIP را تأیید کند.
• تحقیقات جدید نویدبخش پیشرفت هایی در درمان FIP در گربه هاست.

بیماری عفونی پریتونیت (FIP) یک بیماری ویروسی حاد در گربه های بزرگسال و بچه گربه هاست که باعث ابتلای حیوانات (چه وحشی یا اهلی و چه کوچک یا بزرگ) در سرتا سر دنیا می شود. این بیماری تقریبا در اکثر اوقات باعث مرگ می شود و گربه های مبتلا با علائم مبهم و متنوع زیادی به سرعت به کام مرگ کشیده می شوند. یک مریضی فوق العاده پیچیده نیز هست، زیرا توسط ویروس رایج کرونا بوجود می آید. ویروس کرونا حدود 90 درصد از گربه ها را مبتلا می کند، اما کمتر از 1 درصد از آن ها به FIP مبتلا می شوند.

در حال حاضر هیچ راه پیشگیری و هیچ درمان موثری وجود ندارد، اگرچه تحقیقات اخیر امیدوارکننده بوده اند.

FIP در گربه ها چیست؟

FIP یا بیماری عفونی پریتونیت، بیماری ناشی از یک ویروس جهش یافته و پاسخ ایمنی بیش از حد بدن در مقابله با آن است. اکثر گربه ها (حدود 90 درصد) در برهه ای از زندگی خود، معمولاً در جوانی، به ویروس کرونا مبتلا می شوند، به خصوص اگر همراه با چند گربه زندگی بکنند یا در پناهگاهی با سایر گربه ها بوده باشند.

عمده گربه هایی که به ویروس کرونا آلوده شده اند، اصلاً علائمی از ویروس نشان نمی دهند و فقط ممکن است اسهال خفیفی داشته باشند. اما در تعداد کمی، ویروس جهش می یابد و گربه ها به FIP مبتلا می شوند که باعث مریضی حادی در آن ها می شود. این موضوع نشان دهنده این است که که ویروس FIP در گربه ها یک ویروس متمایز نیست و تشخیص آن از ویروس کرونا در بسیاری از تست ها غیرممکن است. متأسفانه هیچ راهی برای شناسایی گربه مبتلا به FIP وجود ندارد و هنگامی که گربه این مریضی را می گیرد، اغلب به کام مرگ کشیده می شود.

علائم بیماری FIP در گربه ها

به طور معمول، FIP دو نوع گونه متمایز مرطوب و خشک را در پی خواهد داشت. اگرچه تفاوتی در میزان زنده ماندن یا درمان این دو گونه وجود ندارد، اما می تواند به سازماندهی علائم در این دو گروه کمک کند. علاوه بر این باید دقت کرد که که گربه ها می توانند ترکیبی از علائم این دو گروه را همزمان داشته باشند.

FIP مرطوب عمدتاً باعث تجمع مایع در شکم، قفسه سینه، ریه ها و قلب می شود. گربه هایی که به FIP مرطوب مبتلا هستند اغلب شکم متورمی دارند و اگر مایع در قفسه سینه باشد ممکن است تنفس آن ها دچار مشکل شود و ممکن است بی اشتها و به طور کلی افسرده به نظر برسند.

گربه های مبتلا به FIP خشک اغلب علائم واضح کمتری دارند. ممکن است دچار بی حالی و کاهش وزن، لرزش و مشکلات تنفسی شوند. گاهی اوقات گربه هایی که علائم این بیماری را دارند به طور معمول غذا می خورند و سطح انرژی طبیعی دارند که در این حالت تشخیص زودهنگام بیماری، بسیار مشکل است.

در مراحل پایانی، گربه ها برای نفس کشیدن و غذا خوردن دچار مشکل می شوند که اغلب بواسطه مرگ آسان زندگیشان پایان می یابد.

سایر علائم گربه های مبتلا به FIP عبارتند از:

• • تورم شکم، که عمدتاً به شکل شکم بیرون زده قابل مشاهده است
  • مشکلات تنفسی (تنفس با دهان باز، تنفس شدید، تلاش اضافی برای تنفس، تنفس سریع)
  • تب
  • کاهش وزن
  • بی حالی
  • استفراغ
  • اسهال
  • زردی
  • مشکلات بینایی از جمله کوری، درد چشم و تغییر رنگ چشم
  • چشم های لرزان (حرکت غیرارادی تخم چشم به چپ و راست)
  • بی تعادلی، لرزش، فلجی
  • تشنج

گربه ها چگونه به FIP مبتلا می شوند؟

FIP به دلیل جهش ویروس بسیار رایج کرونا ایجاد می شود. در واقع گربه ها این بیماری را از فرد دیگری نمی گیرند، بلکه به ویروس کرونا مبتلا می شوند. اگرچه این بیماری توسط ویروس کرونای گربه ایجاد می شود، اما این همان ویروس COVID-19 نیست و نمی تواند از مردم به گربه ها یا بالعکس انتقال پیدا کند.

این سویه ویروس کرونا که می تواند منجر به FIP شود به شکل ویژه ای در خانواده هایی که چند گربه در آن حضور دارند، بسیار رایج است. این ویروس از طریق مدفوع منتشر می شود. بنابراین بین گربه هایی که سینی زباله مشترکی دارند یا یکدیگر را تمیز می کنند، پخش می شود. همچنین می تواند مستقیماً از مادر به بچه نیز منتقل شود. این ویروس در سلول های روده زندگی می کند و تکثیر پیدا می کند و معمولاً مشکلی ایجاد نمی کند.

در تعداد بسیار کمی از گربه ها (کمتر از 1 درصد)، ویروس در حین تکثیر جهش می یابد و بسیار خطرناک می شود.

ابتدا این ویروس شروع به آلوده کردن ماکروفاژها ، یک نوع گلبول سفید، می کند. به عبارت دیگر روده را ترک کرده و در کل بدن پخش می شود. سیستم ایمنی نمی تواند بیماری را به درستی تشخیص دهد و آن را درمان کند و باعث گسترش بیشتر آن شود. به این شکل که بدن سلول های ایمنی مختلفی را برای کنترل کردن ذرات ویروس می فرستد، اما همین کار باعث مشکلات بیشتری می شود.

به نظر می رسد گربه هایی با سیستم ایمنی تکامل نیافته و یا ضعیف (گربه های زیر دو سال یا آن هایی که بیماری های همزمان دارند) بیشتر در معرض ابتلا به FIP هستند. گربه های تحت استرس نیز بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند، زیرا استرس بر سیستم ایمنی بدن تأثیر منفی می گذارد. گربه های نر اخته نشده هم احتمالاً به دلیل سایر ویروس ها و یا پرسه زدن با گربه های غریبه، بیشتر در خطر ابتلا به FIP قرار دارند.

برخی از نژادهای گربه سانان به شکل بخصوصی مستعد ابتلا هستند. این نژادها عبارتند از:

• • حبشی ها
  • بنگال ها
  • بیرمن ها
  • هیمالیایی ها
  • رگ دال ها
  • رکس ها

شناسایی بیماری FIP در گربه ها

تشخیص FIP دشوار است و متأسفانه هیچ آزمایشی وجود ندارد که بتواند آن را در یک گربه زنده تأیید کند. از طرف دیگر، تنها راه، جمع آوری شواهد با استفاده از آزمایش های مخصوص سایر بیماری ها با علائم مشابه است.

آزمایش خون نقطه شروع حیاتی است و می تواند اطلاعات زیادی را به دامپزشک شما بدهد. این آزمایش ها می تواند برای رد کردن سایر مشکلات مربوط به کلیه ها و کبد و همچنین مشخص کردن نشانه های معمول FIP مانند افزایش تعداد گلبول های سفید خون، کم خونی و یا تغییرات در سطح آلبومین  و گلوبولین  (پروتئین های موجود در خون) مفید باشند. آزمایش FELV/FIV نیز با استفاده از آزمایش های خون انجام می شود. رد کردن این موارد نکته مهمی است.

نمونه برداری از مایعات داخل شکم یا قفسه سینه راه خوبی است و در مواردی که مایعات زیادی وجود ندارد، ممکن است از سونوگرافی برای بررسی مایعات یا سایر ضایعات مشکوک استفاده شود. مایع حاوی FIP را معمولاً می توان با استفاده از سرنگ از گربه هوشیار بیرون کشید. در این حالت اگر آزمایش سطح بالایی از پروتئین را نشان دهد و رنگ مایع به رنگ نی باشد، اغلب می توان گفت که گربه به FIP مبتلا نیست. در این حالت اگر یک آزمایشگاه خارجی مایع را برای وجود ویروس آزمایش کند و اگر جواب مثبت باشد، احتمال اینکه تشخیص درست باشد، بسیار زیاد است. متأسفانه حقیقت این است که نتیجه منفی لزوماً وجود بیماری را رد نمی کند.

تنها در صورتی می توان بیماری را با اطمینان 100 درصد تایید کرد که گربه ی شما بمیرد و دامپزشک شما به FIP مشکوک شود و از آن نمونه برداری کند و به آزمایشگاه بفرستد.

درمان گربه های مبتلا به FIP

عمده گربه هایی که به FIP مبتلا هستند، زنده نمی مانند. در واقع اکثر آنها هنگامی که مریضی آنها تشخیص داده می شود، بسیار بیمار هستند و برای جلوگیری از رنج بیشتر، کشته می شوند. هدف داروهای تجویزی، معمولاً درمان حمایتی و کاهش درد است. داروها می توانند شامل استروئیدها ، شیمی درمانی، تغذیه حمایتی، تزریق ویتامین و پروبیوتیک ها  باشند.

با این حال، طی یکی دو سال گذشته، درمان جدیدی برای FIP در گربه ها کشف شده است. این درمان هنوز در مراحل اولیه قرار دارد و هنوز به طور گسترده در دسترس نیست. با این حال، در یک مطالعه روی گربه های مبتلا به FIP، 25 گربه از 31 گربه پس از این درمان، زنده ماندند.

امید به زندگی در گربه های مبتلا به FIP

شناخت اولیه بیماری FIP در گربه های مبتلا، هنوز بسیار کم است. داروهای جدید به طور گسترده در دسترس نیستند و ممکن است برای سالیان سال بسیار گران باشند. علاوه بر این، عمده گربه ها هنگامی که مریضی آنها تشخیص داده می شود، بسیار بیمار هستند و نمی توانند به اندازه کافی زنده بمانند تا داروها اثر کنند.

بسیاری از گربه هایی که در زمان تشخیص کشته نمی شوند، ظرف چند روز می میرند. انتظار نمی رود اکثر گربه ها بیش از دو یا سه هفته زنده بمانند، اگرچه موارد نادری وجود دارد که گربه ها ترکیبی از داروها را مصرف می کنند و ماه ها زنده می مانند.

هزینه های درمان گربه های مبتلا به FIP

هزینه های مرتبط با تشخیص و درمان FIP در گربه ها می تواند به مرور زمان و به سرعت افزایش یابد. با توجه به شدت بیماری و تعداد آزمایش های مورد نیاز، احتمالاً 300 تا 1000 دلار است. بسیاری از داروهای مرتبط با درمان FIP به شدت نایاب و گران هستند. شاید لازم باشد گربه به مدت طولانی در بیمارستان بستری باشد و با مایعات و لوله های کمکی تغذیه شود. این هزینه ها می تواند تا 1000 دلار در روز باشند. کاهش درد گربه و راحت تر کردن او در خانه با استروئیدها به طور قابل توجهی کم هزینه است و می تواند تا ۵ دلار در روز پس از هزینه های اولیه شناسایی، برآورد شود.

چگونه از FIP جلوگیری کنیم

پیشگیری از FIP کار ساده ای نیست، اما راه های پیشنهادی معمولاً حول محور پیشگیری از بیماری های مضر برای سیستم ایمنی و در راستای کاهش انتشار ویروس کرونا می باشند. نگهداری گربه ها در گروه های نسبتاً کوچک (کمتر از پنج حیوان خانگی) و اطمینان از وجود تعداد زیادی از جعبه های زباله ضدعفونی شده به طور منظم می تواند باعث کاهش انتشار ویروس شود. اگر گربه ای به FIP مبتلا شود، صاحبان آن باید حداقل دو ماه صبر کنند تا حیوان خانگی دیگری بگیرند، زیرا ویروس می تواند تا هفت هفته در محیط خانه زنده بماند.

در برخی کشورها برای جلوگیری از ابتلا به ویروس کرونا واکسن هایی وجود دارد اما این واکسن را نمی توان به گربه های زیر 16 هفته تزریق کرد. از آن جایی که تقریباً همه گربه ها قبل از رسیدن به این سن به ویروس مبتلا شده اند، متأسفانه این راه مؤثر نیست.

• کرم های نواری در گربه ها کرم های نواری، انگل های روده ای یافت شده هستند.
• گربه ها اغلب با خوردن یک کک آلوده هنگام تمیز کردن بدنشان به کرم نواری مبتلا می شوند.
• بسیاری از گربه ها دارای علائم آلودگی به کرم نواری نیستند.
• سرپرست حیوان خانگی ممکن است متوجه پروگلوتید کرم های نواری در پشم یا زیر دم گربه شوند.
• درمان کرم های نواری با داروی مناسب ساده است. تجویز دارو به صورت ماهیانه برای پیشگیری از کک ضروری است.

گربه ها در مورد عادت های نظافتی خود کمال گرا هستند. بنابراین تا آنجا که ممکن است، احتمالاً هیچ گاه متوجه پرش کک ها بر روی پشت آن ها و گاز گرفتنشان نشوید. هنگامی که گربه حس می کند یک کک او را گاز گرفته است، بلافاصله برمی گردند و آن را می جوند یا می خارانند.برای کشتن کک، روشی مؤثر است، اما اگر گربه آن بجود و سپس آن را به صورت تصادفی قورت دهد، در معرض ریسک رشد یک کرم نواری در بدنش قرار خواهد گرفت. حال علائم و نشانه های کرم های نواری را در گربه ها و آنچه برای شاد و سلامت نگه داشتن گربه خود لازم است بدانید را بررسی می کنیم.

کرم های نواری در گربه چه هستند؟

کرم های نواری یک انگل گوارشی هستند که در گربه ها مشاهده می شوند. درون بدن آن ها مانند کرم هایی دراز و زبان مانند مشاهده می شوند. بااین حال، سرپرست حیوان خانگی معمولاً شواهد کرم های خانگی را به صورت بسته تخم مرغ مشاهده خواهد کرد که مانند دانه های برنج یا دانه های مشابه در اطراف مقعد یا درون مدفوع آن ها دیده می شوند.

بیشتر گربه های بالغ مبتلا به کرم های نواری، هیچ علائمی از انگل ندارند، و تشخیص کرم های نواری در آن ها خیلی دشوار است.

انواع کرم های نواری در گربه

در اینجا چند نوع از کرم های نواری در گربه ها ارائه می شود که به صورت زیر دسته بندی می شوند:

دیپیلیدیوم کانینوم: متداول ترین کرم نواری در گربه ها، انحصاراً توسط کک ها پخش می شود.

گونه تانیا: با خوردن حیوانات مرده یا گوشت نیم پز (یا خام) کسب می شود. گونه های بسیار متفاوتی وجود دارد.

کرم های نواری اکینوکوکوس در گربه ها بسیار نادر هستند اما می توانند باعث بیماری شدید شوند.

بیشتر گربه های بالغ سالم، علائم کمی برای آلوده شدن به کرم نواری از خود نشان می دهند. کرم های نواری معمولاً زمانی تشخیص داده می شوند که سرپرست گربه یا دامپزشک بسته های تخم کرم نواری (به نام پروگلوتیدها) را در اطراف مقعد، در مو یا در نمونه مدفوع آن مشاهده کند. پروگلوتیدها نوعی کیسه حاوی تعداد بسیاری تخم هستند. پروگلوتیدهای تازه کرم نواری دیپلیدیوم شبیه دانه های کوچک برنج هستند که می توانند حرکت کنند. وقتی خشک می شوند، ممکن است ازنظر اندازه، شکل و رنگ شبیه دانه های کنجد به نظر برسند.

کرم های نواری دارای اشکال متنوعی هستند، برای مثال پروگلوتیدهای تانیا دارای ظاهر مربع شکل هستند. خوشبختانه، برای سرپرست یک حیوان خانگی، تشخیص این نوع کرم های نواری هنگام مراجعه برای درمان ضروری نیست زیرا تمام کرم های نواری به یک درمان مشابه پاسخ می دهند. بچه گربه های مبتلابه کرم نواری ممکن است دچار انسداد روده شوند اگر کرم ها حجم روده آن ها را پر کند. این امر می تواند کشنده باشد.

برای گربه های بالغ و گربه های سالم، نشانه های کرم های نواری نادر و خفیف است اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• • اسهال: مدفوع های شل، آبکی یا مخاطی می تواند نشان دهنده انگل های روده مانند کرم های نواری باشد. کرم های نواری نسبت به انگل های دیگر مانند کرم های قلاب دار یا کرم های شلاقی احتمال کمتری دارد یا باعث مدفوع خونی شوند.
  • بی اشتهایی: ناراحتی روده (معده درد) ممکن است منجر به از دست دادن اشتهای گربه شود.
  • کاهش وزن: عفونت شدید به کرم نواری ممکن است منجر به از دست دادن وزن شود زیرا کرم های غذای گربه شما را می دزدند یا گربه شما اشتهای خود را از دست می دهد.
  • استفراغ: معده درد یا انسداد روده ناشی از وجود کرم ها می تواند باعث استفراغ شود. احتمال اینکه استفراغ حاوی کرم باشد بسیار کم است.

نشانه های کرم های نواری در گربه ها

گربه ها چگونه مبتلابه انگل کرم های نواری می شوند؟

گربه ها با بلعیدن کک هایی که آلوده به این نوع انگل هستند، مبتلابه کرم های نواری دیپیلدیوم  می شوند. گربه ها ممکن است هنگام تمیز کردن خود یا زمانی که کک بدنشان را گاز می گیرد، آن را می جوند، مبتلا شوند. هرچقدر یک گربه کک های بیشتری داشته باشد احتمال اینکه به کرم های نواری مبتلا شود بیشتر است.

چرخه زندگی یک کک بسته به این است که لاروهای کک، تخم کرم نواری که در محیط ریخته می شود را بخورند. تا وقتی لاروها یک کک بالغ شوند، کرم نواری درون بدن او آماده آلوده کردن یک پستاندار مانند گربه (یا سگ، یا انسان) است. تنها راه مبتلا شدن به این کرم نواری، خوردن یک کک است. چون خیلی بعید به نظر می رسد که یک انسان، کک را بخورد، ریسک ابتلا به این بیماری برای انسان خیلی کم است. یک انسان نمی تواند مستقیماً توسط یک گربه به کرم نواری مبتلا شود و یک گربه نمی تواند به طور مستقیم توسط گربه (یا سگ) دیگری مبتلا شود.

بااین حال، اگر یک حیوان خانگی در خانه مبتلابه کک باشد، احتمالاً همگی آن ها کک دارند و ازاین رو در معرض ریسک ابتلا به کرم های نواری هستند.

تشخیص ابتلای یک گربه به کرم های نواری

اغلب، زمانی که تشخیص داده می شود گربه مبتلا به کرم های نواری شده، به این دلیل است که سرپرست حیوان خانگی متوجه حضور پروگلوتیدها اطراف مقعد یا در پشم های گربه می شود. اگر آن را پیش یک دامپزشک برای ویزیت ببرد، به همین روش دامپزشک یا کارمندانش، کرم های نواری را تشخیص می دهند.

دامپزشک آزمایش فلوتاسیون مدفوع را انجام خواهد داد. اگر کرم های نواری در مدفوع باشند، تخم ها (آزادشده از یک پروگلوتید پاره شده) در محلول آزمایش شناور خواهند شد. بااین حال، آزمایش های فلوتاسیون مدفوع اغلب دارای منفی کاذب هم هستند.

سرپرستان حیوانات خانگی در صورت مشاهده هرگونه نشانه کرم نواری در خانه باید حتماً به دامپزشک حیوانش اطلاع دهد، زیرا گاهی این تنها روشی است که دامپزشکان می توانند وجود کرم نواری را تشخیص می دهند.

نحوه درمان کرم های نواری در گربه ها

خوشبختانه، درمان کرم های نواری با داروهای صحیح به سادگی انجام می شود. بااین حال، دادن دارو به گربه، تنها بخشی از درمان صحیح است. در یک گربه مبتلابه کرم نواری، کک هم باید درمان شود، خانه اش به طور کامل تمییز شود و پیشگیری مؤثر از ابتلا به کک را آغاز کرد.

داروی کرم نواری برای گربه ها

پرازیکوانتل، نام داروی استفاده شده برای درمان کرم های نواری در گربه هاست. این دارو را می توان به صورت تزریقی، موضعی یا قرص توسط دامپزشک تهیه کرد.

مطمئن شوید که تمام دستورالعمل های دامپزشک را انجام می دهید، راهنما را می خوانید و دوز مناسبی بر اساس وزن گربه به او می دهید. دامپزشک ممکن است توصیه کند که تمام حیوانات خانگی را در خانه درمان کنید.

برای درمان کرم های نواری ممکن است لازم باشد 2 تا 4 هفته پس از درمان اولیه ادامه یابد تا اطمینان حاصل شود که محیط خانه گربه (منبع کرم های نواری در گربه ها)، کاملاً از کک پاکیزه شده است.

بچه گربه ها، گربه های باردار یا شیرده، آن هایی که به این بیماری مبتلا هستند یا گربه هایی که بیمار هستند باید توسط دامپزشک معاینه و درمان شوند زیرا ممکن است عفونت آن ها شدیدتر باشد یا ممکن است به داروی دیگری نیاز داشته باشند.

هزینه درمان کرم های نواری در گربه ها

بسته به سایز گربه شما، هزینه درمان کرم های نواری می تواند از 20 تا 50 دلار به علاوه هزینه های مربوط به ویزیت دامپزشک مانند معاینه و تجزیه وتحلیل مدفوع باشد (50 تا 150 دلار).

درمان و پیشگیری از کک بخش مهمی از درمان کرم های نواری است. ایمن ترین و مؤثرترین اشکال درمان و پیشگیری از کک برای گربه ها تنها با نسخه دامپزشک شدنی است. به این دلیل است که گربه ها به بسیاری از موادی که برای درمان کک در سگ ها استفاده می شود حساس هستند و محصولات بدون نسخه اغلب معلوم نیست که آیا برای گربه بی خطر است یا خیر و ممکن است گمراه کننده باشد.

گزینه های پیشگیری کننده مؤثر در برابر کک شامل گردنبندهای پیشگیری کننده از کک، درمان های موضعی و داروهای جویدنی است که قیمت آن ها از 10 تا 40 دلار در ماه متغیر است.

کک ها در خانه: درمان منبع کرم های نواری

تا وقتی محیط خانه گربه از تخم کک و لارو تمییز نشود، می تواند با خوردن کک مبتلابه کرم نواری شود.

درمان محیط شامل جاروبرقی کشیدن پی درپی تمام سطوح، شستن ملافه و تمیز کردن تمام وسایل یا لوازم داخلی است. تخم های کک و لارو می توانند حتی در کوچک ترین گوشه ها مانند کف های چوبی سخت و کاشی ها، به ویژه فرش، مبلمان و ملافه ها زنده بمانند. برای شستن ملافه، اسباب بازی های گربه، لباس و ملافه حیوانات خانگی از ماشین لباسشویی و خشک کن استفاده کنید.

ممکن است در مورد سرکه سیب برای از بین بردن کک از محیط خوانده باشید. تنها روشی که سرکه می تواند مؤثر واقع شود غرق کردن کک در آن است که انجام این کار در خانه واقع بینانه نیست. در عوض، می توانید محیط را با محصولات طبیعی مانند خاک دیاتومه و اسید بوریک آسیاب شده که غیر سمی هستند و در برابر تمام مراحل زندگی کک ها مؤثر هستند، امتحان کنید. (محصولاتی مانند خاک دیاتومه فقط برای درمان محیط هستند.) بااین حال، برای آلودگی های شدید ممکن است نیاز به بخور یا فرم های قوی تر درمان داشت.

پیشگیری از کرم های نواری در گربه ها

تنها روش مؤثر برای پیشگیری از کرم های نواری در گربه ها، پیشگیری از کک است. از دامپزشک خود بخواهید درباره بهترین روش های پیشگیری کک برای گربه و چرخه زندگی اش توضیح دهد. اگر گربه شما مبتلابه گونه های تانیای کرم های نواری شود، پیشگیری از این بیماری ممکن است به یک شیوه زندگی فقط در داخل خانه محدود شود تا نتواند حیوانات را بگیرد و بکشد یا از لاشه ها غذا بخورد.

آموزش دادن سگ ها از اهمیت بالایی برخوردار است چون ما بخش زیادی از زندگی خود را با آنها میگذرانیم و تربیت شده بودن سگ، تاثیر زیادی در لذت بخش‌تر کردن لحظات ما خواهد داشت.

از مزیت‌های آموزش دیده بودن سگ میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

1 – یک سگ قانع و منضبط: یک سگ آموزش داده شده میتواند به طور مثبت و با دقت بر خانه و خانواده نظارت کند. آموزش دادن سگ به مهارتهای بنیادی مانند سازگاری با محیط‌ های مختلف ، حفظ آرامش در شرایط خاص، عدم لمس اشخاص غریبه و جلوگیری از خرابکاری کمک میکند تا یک سگ به درستی رفتار کند و در مواقع ضروری از سایر افراد حمایت کند.

2 – ایجاد ارتباط معنادار با صاحب: آموزش دادن سگ به ارتباط مستقیم و معناداری با صاحب آن منجر میشود. زمانی که سگ آموزش داده شده، به درستی عمل میکند و می تواند نشان دهد که به صاحب خود احترام می گذارد و علائق و تمایلات او را می شناسد.

3 – افزایش امنیت: آموزش سگ به میزان قابل توجهی امنیت خانه و خانواده را افزایش می دهد. یک سگ آموزش دیده میتواند به دلیل مهارتهای آن در شناسایی واقعیتها و واکنش های درست، به عنوان یک محافظ مطمئن و کارا عمل کند. این امر میتواند به کاهش خطرات امنیتی مرتبط با سرقت و تهدیدهای دیگر کمک کند.

4 – بهبود رفتار اجتماعی: آموزش سگ به بهبود رفتارهای اجتماعی آن کمک میکند. آموزش سگ باعث می شود تا سگ به دیگران احترام بگذارد، نسبت به محیط خارجی کنجکاوی نداشته باشد و در مواقع لزوم رفتارهای مثبت اجتماعی داشته باشد.

5 – افزایش سطح سرگرمی: آموزش دادن به سگ میتواند از دیدگاه سگها سرگرمی و توانمند سازی باشد. فرایند آموزش دیدن و یادگیری، فعالیت ذهنی سگ را تحریک کرده و رشد شناختی و عقلی آن را ترویج می دهد. همچنین این فرآیند میتواند سبب افزایش ارتباط احساسی بین صاحب و سگ شود.

بنابراین، آموزش دادن سگ ها به دلایل زیادی اهمیت بالایی دارد و میتواند به بهبود رابطه صاحب و سگ، ایجاد امنیت بیشتر و بهبود رفتارهای اجتماعی سگ کمک کند.

اهمیت آموزش دادن سگ ها یکی از مسائل مهمی است که برای افرادی که به عنوان صاحب یا مربی سگ فعالیت می‌کنند، قابل تامل است. سگ ها، از طرفی به عنوان حیوانات خانگی به صورت متداول در خانه‌ها، خانواده ها را تشکیل می‌دهند و از طرف دیگر می‌توانند در زمینه های مختلفی مانند پلیسی، نگهبانی خانه یا حتی درمان برای افراد با مشکلات جسمی و روحی استفاده شوند. در اصل، آموزش سگ ها می‌تواند به آنها کمک کند تا نقش مثبت و مفیدی در جامعه بازی کنند.

با آموزش دادن سگ ها، افراد می‌توانند رفتارهای غیرمناسب را اصلاح کنند و آنها را به رفتارهای مطلوب و مناسبی ترغیب کنند. این در واقع مزیت اولیه آموزش سگ ها است. با آموزش درست و مناسب، سگ ها می‌توانند به خانواده ها کمک کنند تا زمان و انرژی زیاد را صرف آموزش رفتارهای مناسب به سگ ها نکنند. به عنوان مثال، با آموزش سگ در خانه، می‌توانید آنها را تعلیم دهید که وقتی در خانه تنها هستند حرکت های ناخوشایندی نکنند. همچنین، با آموزش سگ ها می‌توانید آنها را به احترام و اطاعت نسبت به صاحبانشان و دیگران کمک کنید.

علاوه بر این، آموزش سگ ها می‌تواند به طور کلی در جامعه هم تاثیر بسزایی داشته باشد. با آموزش سگ ها، می‌توانیم سگ ها را آماده کنیم تا در شغل های مختلف مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال، سگ های پلیسی باید تحت آموزش های ویژه ای قرار بگیرند تا بتوانند در تشخیص مواد مخدر، یا حتی در گشت و گذار شهری مفید واقع شوند. همچنین، سگ های نگهبان خانه می‌توانند با یادگیری آموزش های اساسی، خدماتی ارائه دهند و به خانه ها در محافظت از اموال و حتی به جوامع کمک کنند. همچنین، سگ ها می‌توانند به عنوان ابزار درمانی برای افرادی با مشکلات جسمی و روحی استفاده شوند. آنها می‌توانند به عنوان همراهان معنوی باشند و بتوانند به افرادی که نیاز به حمایت دارند، کمک کنند.

اگر سگ آموزش نبیند، می‌توان گفت که باعث ایجاد مشکلات مختلفی در خانواده و جامعه می‌شود. بدون آموزش، سگ ها توانایی تشخیص رفتارهای مناسب و نامناسب را ندارند و ممکن است رفتارهای ناخوشایندی نشان دهند. به علاوه، اگر سگ ها آموزش صحیح را دریافت نکنند، نمی‌توانند در شغل ها وظایف خود را به خوبی اجرا کنند و از توانایی های بالقوه خود استفاده کنند.

همچنین، می‌تواند به ایجاد مشکلاتی در جامعه منجر شود. سگ ها بدون آموزش ممکن است به دیگران آسیب برسانند، از جمله حمله به افراد یا حتی حیوانات دیگر. این می‌تواند منجر به جنجال و خسارات مادی و معنوی شود. همچنین، سگ ها بدون آموزش ممکن است در خیابان ها گم شوند و ترافیک برای رانندگان و مردم ایجاد کنند.

با توجه به این واقعیت ها، می‌توان نتیجه گرفت که آموزش سگ ها بسیار مهم و ضروری است. آموزش سگ ها به صاحبین آنها کمک می‌کند تا با رفتارها و نیازهای آنها آشنا شوند و رفتارهای مناسب را تقویت کنند. همچنین، با آموزش سگ ها می‌توان جامعه را مجبور کرد رفتارهای مناسب که به حفظ نظم و امنیت منطقه می‌کنند در پیش بگیرند. از این رو، دستیابی به این هدف برای تمام افرادی که به عنوان صاحب یا مربی سگ فعالیت می‌کنند، بسیار مهم است.